پژوهش حاضر با هدف مقایسه مهارت های اجتماعی و خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان کلاس های چندپایه و تک پایه دوره دوم ابتدایی شهرستان دیواندره انجام شد. جامعه آماری شامل دانش آموزان دوره دوم مقطع ابتدایی شهرستان دیواندره بودند. که تعداد 348 نفر به عنوان حجم نمونه تحقیق (تصادفی طبقه ای ساده) انتخاب گردید. ابزار سنجش شامل پرسشنامه های مهارت های اجتماعی و خودکارآمدی تحصیلی بود. آزمون های مورد استفاده در این تحقیق تی تک نمونه ای، تی مستقل و تی دو گروه مستقل بود. یافته ها نشان داد که بین میزان مؤلفه های استعداد، بافت و کوشش از متغیر خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان تک پایه و چند پایه به نفع دانش آموزان چندپایه تفاوت معنی داری وجود دارد. بین میزان مؤلفه های مهارت های اجتماعی مناسب، رفتارهای غیر اجتماعی، پرخاشگری و رفتارهای تکانشی، برتری طلبی، اطمینان زیاد به خود داشتن و رابطه با همسالان از متغیر مهارت های اجتماعی دانش آموزان تک پایه و چند پایه به نفع دانش آموزان تک پایه تفاوت معنی داری وجود دارد. اجتماعی دانش آموزان تک پایه و چند پایه به نفع دانش آموزان تک پایه تفاوت معنی داری وجود دارد.

هدف این پژوهش، مقایسه مهارت های اجتماعی، عزت نفس و پیشرفت درسی بین دانش آموزان کلاس های چندپایه و تک پایه است. نمونه تحقیق مشتمل بر دویست و شصت و یک نفر (چهل و نه دختر و هشتاد و یک پسر تک پایه و پنجاه و شش دختر و هفتاد و پنج پسر چندپایه) است که در سال تحصیلی 83-82 در پایه پنجم ابتدایی به تحصیل اشتغال داشتند. در این تحقیق از سه ابزار: پرسش نامه عزت نفس پوپ، پرسشنامه رشد مهارت های اجتماعی و آزمون ریاضی معلم ساخته استفاده شد. پس از جمع آوری داده ها، آمارهای توصیفی مناسب و آزمون t مستقل برای مقایسه دو گروه به کار گرفته شد. به استناد یافته های این پژوهش، بین دانش آموزان کلاس های چندپایه و تک پایه از نظر میزان مهارت های اجتماعی و پیشرفت درسی تفاوت معناداری وجود دارد و دانش آموزان کلاس های چندپایه، مهارت های اجتماعی و پیشرفت درسی بالاتری را نسبت به دانش آموزان کلاس های تک پایه نشان دادند. بین این دو گروه (کلاس های چندپایه و تک پایه) از نظر عزت نفس تفاوت معناداری مشاهده نشد و فقط در خرده آزمون های عزت نفس (عزت نفس تحصیلی)، میانگین نمره های دانش آموزان کلاس های چندپایه نسبت به تک پایه بالاتر بود.

1زمینه و هدف: کلاس های شش پایه در بین کلاس چندپایه بیشترین تعداد پایه و از لحاظ سن دانش آموزان بیشترین تنوع سنی را داراست. به همین دلیل در این پژوهش در صدد بازنمایی تجارب معلمانی هستیم که در سال تحصیلی 1401-1400 در کلاس های شش پایه شهرستان سنندج مشغول تدریس بودند. روش پژوهش: پژوهش کیفی و راهبرد آن پدیدارشناسانه است. معلمان به صورت هدفمند انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از مصاحبه نیمه ساختاریافته استفاده شده است. گردآوری داده ها و فرآِیند مصاحبه تا اشباع نظری ادامه یافت. پس از ضبط مصاحبه ها، متن آن ها تهیه شده و قبل از تحلیل، متن مصاحبه رویت مصاحبه-شونده رسیده است و سپس با استفاده از نرم افزار مکس کیودا، کدهای باز، مفاهیم و مضامین استخراج گردید.  یافته ها: یافته ها شامل سه مضمون اصلی و یازده مفهوم می باشد که عبارت است از:  فرآیند آموزش (راهبردهای مدیریتی کلاس، فرصت ها، راهکارهای تسهیل تدریس و چالش ها)، معلم (موانع، قابلیت، موارد مطلوب و چندنقشی بودن معلم) و دریافت کنندگان آموزش (فراگیران، والدین، عوامل محیطی) می باشد.  نتیجه گیری: نتایج پژوهش نشان داد با توجه شرایط ویژه و چند نقشی معلم و کم امکاناتی و دور بودن کلاس های شش پایه، لازم است توجه ویژه ای به این معلمان شده و مشوق های خاصی برایشان در نظر گرفته شود تا معلمان توانمند تدریس این کلاس های ویژه را در نظر گیرند و هم چنین لازم است امکانات مدرسه افزایش یابد. تجدید نظر در محتوای مکتوب و اهداف آموزشی کلاس های چندپایه و علی الخصوص شش پایه از مواردی که باید به صورت جدی در دستور کار قرار گیرد.

کلاس های معکوس به عنوان یک روش آموزشی برای بهبود درگیری دانشجویان، مهارت های تفکر انتقادی، پیامد های یادگیری و موفقیت در حال رشد هستند. با این حال، ادبیات فعلی در کلاس های درس معکوس، بینش محدودی در مورد انگیزه ها، ادراک ها و مزایای فراگیران، به ویژه در زمینه آموزش عالی ارائه می دهد. هدف از این مطالعه کیفی، درک مدرسان کلاس معکوس در آموزش عالی ایران، با تأکید بر مزایای آن برای فراگیران بود که مربیان هنگام تدریس در قالب کلاس معکوس در یک دانشگاه دولتی با آن روبرو می شوند. به طور خاص، در این مطالعه بهترین استراتژی ها برای اجرای کلاس های درس معکوس ذکر شده است. پژوهش حاضر مطالعه ای کیفی از نظر هدف کاربردی و از جهت روش پژوهش کیفی و مبتنی بر پارادایم تفسیری و با رویکرد استقرایی در این مطالعه از مصاحبه نیمه ساختار یافته برای گرداوری اطلاعات استفاده شده است. 13 نفر از اساتید که قبلاً با استفاده از روش کلاس معکوس، تدریس می کردند، مصاحبه شدند. داده ها با استفاده از روش تحلیل مضمون مورد بررسی و تحلیل قرار گرفتند. برای افزایش پایایی و اعتبار تجزیه و تحلیل، از کمک همکار استفاده شد. یافته های این پژوهش چندین مزایای مرتبط با بکارگیری روش تدریس معکوس در آموزش عالی ایران را نشان داد: 1) افزایش کیفیت یادگیری، 2) تقویت تفکر سطح بالا و 3) اجتماعی کردن فراگیران. این یافته ها به طور بالقوه می توانند به عنوان راهنمایی برای مدرسانی که می خواهند برای بهبود نتیجه یادگیری دانشجویان خود از روش کلاس درس معکوس سود ببرند، استفاده شود.